Bóg pierwszego dnia stworzył Światłość (Rdz 1,3). Natomiast trzy dni później – Słońce, Księżyc i gwiazdy (Rdz 1,16). Po co mają świecić razem: Światłość i ciała niebieskie? Wszak to marnotrawstwo.
Więc Pan Bóg zabrał sobie Światłość. A nam zostawił niebieskie luminaria.
Światłość była źródłem jasności przez trzy dni. W rachubie biblijnej dzień ma dwanaście godzin. Oznacza to, że Światłość była na ziemi przez 36 godzin. Zimowe święto żydowskiej Chanuki trwa osiem dni. Przy wejściach do domów lub w oknach stawia się ośmioramienne świeczniki. Codziennie zapala się o jedną świecę więcej: pierwszego dnia – pierwszą, drugiego – pierwszą i drugą, trzeciego – pierwszą, drugą i trzecią itd. W sumie, w ciągu ośmiu dni świece zapala się 36 razy. To tyle, ile godzin Światłość Wiekuista rozświetlała ziemię.
Z początku Księgi Rodzaju przenieśmy się na sam ostatek Biblii. W Księdze Apokalipsy są oto słowa: I już nocy nie będzie. A nie potrzeba im światła lampy ani światła słońca, bo Pan Bóg będzie świecił nad nimi i będą królować na wieki wieków (Ap 22,5). Światłość zabrana stąd po trzech dniach jest mieszkaniem Najwyższego, Domem Ojca, w którym mieszkanie obiecuje Jezus (J 14,2). To dla przypomnienia Światłości wiekuistej Żydzi na początek Szabatu a my podczas liturgii i na grobach zapalamy świece – żeby zatęsknić za ową Światłoscią. Prosząc o nią dla zmarłych, po prostu chcemy, żeby im się dobrze mieszkało. A nam kiedyś – z nimi.
Gdyby kogoś interesowały jeszcze skojarzenia językowe: po hebrajsku „światłość”, to krótkie słowo „or”. Zawiera je w sobie – a tym samym „Światłość” – „Tora” – czyli Księgi Mojżeszowe. Znajdziemy je też w swiątynnym świeczniku – „menorze”.
[Obrazek: stworzenie Luminariów na suficie Kaplicy Sykstyńskiej]
