Złapałem gumę. Rozpiszczał się wniebogłosy czujnik ciśnienia powietrza.
Dojechałem na najbliższą stację. W świetle ledowej latarni znalazłem blachowkręt wbity w brzeg opony. Dopompowałem. Dojechałem do domu powolutku. Jutro ogarnę wulkanizatora.
Rano pompką nożną dobiłem pół atmosfery. Więcej nie trzeba było. Jadę do pierwszego zakładu. Właściciel uprzejmie obejrzał defekt. Można to naprawić, ale nie da gwarancji. Bo wkręt wbił się w brzeg opony. Co innego na środku bieżnika. Ale na krawędzi jest niemal pewne, że opona się rozszczelni. A poza tym to już ostatni sezon dla tych opono. Więc najlepiej je wyrzucić, a w zamian założyć zimowe. To ja skoczę po te zimówki – mówię. A on na to, żebym się nie spieszył, bo najbliższy wolny termin na przekładkę ma za dwa tygodnie. Trudno. Zajdę coś innego.
Po drodze mam następny zakład. Szef mówi, że jeśli mu zostawię to przebite koło, może do jutra wieczorem je załata, bo tyle ma roboty. Pytam o przekładkę letniaków na zimówki. Trzy tygodnie. Nie mam koła zapasowego. Takie głupie te auta teraz robią. Robi się popołudnie. Muszę wracać.
Następnego dnia znów dopompowuję z buta i jadę się trochę podleczyć. W przychodni kolejka jest niewielka. A kawałek dalej jest wulkanizator. Podjeżdżam. Kilka stanowisk. Wszystkie zajęte. W biurze jest poczekalnia. Wszystkie miejsca zajęte. Szef mówi, że na załatanie przebicia nie ma szans. A na podmianę zimówek przyjmuje rezerwacje na początek grudnia. Za miesiąc.
Zaczynam odczuwać napięcie między bezradnością i rozpaczą. Odwiedzam jeszcze dwa inne zakłady. Przed każdym stoi po kilka samochodów. Same przekładki. Ale ja śrubę mam w oponie! Właściciele współczująco kiwają głową i bezradnie rozkładają ręce. Ciśnienie w kapciu od tego nie rośnie. We mnie – tak. W ostatnim zakładzie dostaję adres innego, takiego, w którym nie ma podobno zapisów. Wymieniają tak, jak się przyjdzie. Najwyżej trzeba odstać swoje. Ruszam.
Ale wcześniej po drodze znajduję niepozorny, chyba niedawno otwarty warsztacik. Okazuje się, że chwilowo nikogo nie ma. Właściciel każe wjechać. Stare opony zostawiam. Płacę piątaka od sztuki za utylizację. Na felgach lądują zimówki. Uff. Jestem uratowany.
Nie śniło mi się, iż doczekam takich czasów, że do wulkanizatora trzeba czekać dłużej, niż na wizytę u lekarza specjalisty. Tyle, że to mimo wszystko trochę taniej wychodzi. Ale nerwów kosztuje tyle samo.
