Wina i sycery pić nie będzie – zaznacza anioł, który zapowiada Zachariaszowi narodziny Jana Chrzciciela. Spójrzmy zatem na biblijne alkohole.
Wino, jak nam się wydaje, kojarzymy dość dobrze. Nie napiszę więcej, ponieważ wino biblijne nie w pełni odpowiada współczesnym pojęciom i standardom wina. W Biblii już sam sok z winogron określa się mianem wina. Stąd przepisy liturgiczne dopuszczają użycia we Mszy świętej nie tylko wina ale także soku z winogron. Musi być jednak świeży, w czystej postaci, bez dodatków czy konserwantów, nie mrożony. Jego użycie wymaga zgody biskupa. Mogą się o nią ubiegać na przykład księża z problemem alkoholowym. Biblijne wino raczej do mocnych nie należało. Prawdopodobnie w czasach biblijnych nie odróżniano także wina od octu winnego w dzisiejszym pojęciu. Kiedy Ewangelie piszą o pojeniu Jezusa na krzyżu, używają określenia „oksous”, które w Biblii Tysiąclecia przetłumaczono jako ocet, choć dosłownie oznacza ocet winny.
Z sycerą (hebrajski „szeker”) kłopot jest jeszcze większy: informacje na jej temat są wręcz sprzeczne. Część słowników twierdzi, że była ona rodzajem słabego piwa lub podpiwku, uzyskiwanym ze zbóż albo fermentujących daktyli. W pewnym opracowaniu autora tak poniosło, iż napisał nawet o kiszeniu w celu uzyskania sycery liści palmy daktylowej. Większość opracowań podaje coś przeciwnego. Według nich sycera miałaby być najmocniejszym naonczas napojem alkoholowym, uzyskiwanym z przetwarzania soków z winogron, daktyli, ziaren zbóż i miodu. Połączone składniki poddawano fermentacji – w czasach biblijnych nie znano procesu destylacji, a więc nie było wódek, spirytusów, nalewek i tym podobnych alkoholi. O sycerze można więc mówić jako o mocniejszym niż zazwyczaj winie.
Wina i sycery pić nie mogli nazirejczycy – poświęceni czasowo lub dożywotnio Bogu. Oprócz abstynencji nie strzygli ani nie golili głowy i nie mogli zbliżać się do zwłok. Nazirejczykami byli Samson i Jan Chrzciciel. Podobne wymogi abstynencji dotyczyły także Anny – matki Samuela. Być może ślub nazireatu złożył czasowo także Apostoł Paweł. Sycery – już poza ślubowaniem nazireatu – nie powinni pić kapłani podczas służby (Kpł 10) oraz sprawujący władzę (Prz 31). Natomiast używano sycery do składania ofiar (Lb 28), do głośnych imprez (Prz 20) oraz pocieszania więźniów i dla ulgi skazańców (Prz 31).
