Zmarł emerytowany biskup ewangelicki Paweł Anweiler.
Poznałem Go przy okazji nabożeństw ekumenicznych. Jedno z nich – na Bielskim Syjonie – miałem obsłużyć medialnie. Trzeba było najpierw zbadać warunki techniczne: łącza telefoniczne, instalację nagłaśniającą i inne takie. Chciałem się umówić. Dzwonię na numer stacjonarny parafii ewangelicko-augsburskiej. W słuchawce ciepły, kobiecy głos.
– Anweilerowa. Słucham.
Przedstawiam się. Mowię i co chodzi.
– Zaraz zawołam męża – słyszę. – Paweeeł! Do ciebie!
Rozmowa krótka, konkretna, w atmosferze głębokiego szacunku. Jesteśmy dogadani. Kilka dni później przyjeżdżam. Ogarniam co potrzeba. Rozmawiam z biskupem. Jest w tym Człowieku, w jego spokoju i cichym głosie światło i ciepło.
Odtąd, ile razy się spotkaliśmy, zawsze podchodził, witał się uśmiechem i uściskiem dłoni. Słuchałem z zaciekawieniem, gdy zabierał głos podczas wspólnych nabożeństw. Wplatał w nie swoje wiersze. Niech teraz Aniołowie posłuchają Jego poezji. Najwyższy zabrał Jego oddech. Niech w zamian da Mu Niebo.
