Niepokalane Poczęcie, świętowane 8 grudnia, określa początek ludzkiej egzystencji Matki Jezusa.
„Faktograficzną” (używam cudzysłowu, bo chodzi raczej o legendę i tradycję, niż twarde dane historyczne) wiedzę o poczęciu Bogarodzicy tradycja chrześcijańska czerpie z apokryficznej (a więc pozostającej poza okładkami Pisma świętego) Protoewangelii Jakuba. Według niej rodzicami Miriam byli Joachim i Anna. Małżeństwo długo pozostawało bezdzietne. Joachim zawstydzony i zrozpaczony tym faktem uszedł był nawet na pustynię. A gdy po czterdziestu dniach tam przebywania wracał, Anna przywitała go w Złotej Bramie pocałunkiem, który uchodzi za znak niezwykłego – Niepokalanego Poczęcia Miriam, wybranej na Matkę Syna Najwyższego.
Brama Złota była w czasach Biblijnych jedną z ośmiu bram w murach Jerozolimy, jedyną, która prowadziła na wzgórze świątynne. Brama mieści się na wschodnim skraju Syjonu. Pisze o niej prorok Ezechiel, tłumacząc dlaczego jest zamknięta: „nie powinno się jej otwierać i nikt nie powinien przez nią wchodzić, albowiem Pan, Bóg Izraela, wszedł przez nią ” (Ez 44,2).
Złota Brama była jedyną, prowadzącą na wzgórze świątynne, zapewne tędy Jezus wjechał na osiołku w Niedzielę Palmową. Mesjasz gdy przybędzie na koniec świata przejdzie przez nią. Ale póki co – pozostaje zamurowana białym piaskowcem. Uczynili to Saraceni, żeby uniemożliwić Żydom wejście na teren dawnej Świątyni.
Złota Brama, gdyby nie mur, miałaby dwie kwatery. Prawą nazywa się „Żal” (albo „pokuta”). Tę po lewej – „Miłosierdzie”. Ładnie pokazuje ta symbolika, że brama nieba otwiera się wówczas, gdy żal człowieka spotka się z miłosierdziem Boga.
Na Złotej Bramie wzorowane jest wejście do Bazyliki Grobu Pańskiego w Jerozolimie oraz bramy prowadzące do katedr i kościołów w sporej części zwłaszcza gotyckiego świata. Złotą Bramę mamy również w naszych świątyniach. To drzwi umieszczonego na wschodniej ścianie kościoła tabernakulum, w którym przechowuje się Eucharystię.
Niepokalane Poczęcie, świętowane 8 grudnia, określa początek ludzkiej egzystencji Matki Jezusa. Określenie „Niepokalane” oznacza, że Najwyższy wybrał Miriam na mieszkanie dla Tego, który jest w Jego oczach najcenniejszy – swojego Syna. To, co najcenniejsze przechowuje się w godnym i wyjątkowym miejscu. Dlatego Bóg zachował Ją od jakiegokolwiek grzechu. Oznacza to, że Jezus umarł także za zbawienie Maryi, ale owoce jego Męki – czyli wolność od grzechu – Najwyższy zaaplikował wobec Niej już w chwili Jej poczęcia.
W Zachodnim chrześcijaństwie podkreśla się, że Maryja NIE MA grzechu. Nie potrafimy tej prawdy ukazać, jak tylko przez negację: NIE-POKALANA. Inaczej radzą sobie na Wschodzie, gdzie zamiast „Niepokalana” mówią „Panaghia”, to znaczy „Cała Święta”. W ten sposób naśladują anioła Gabriela, który w Nazarecie nie mówi do Niej „Niepokalana” ale „Kecharitomene” – dosłownie „wypełniona łaską”, co zresztą powtarzamy w modlitwie słowami „łaski pełna”.
[zdjęcia własne i z domen publicznych]
