Tworzył w tym samym czasie, gdy w bialskich Komorowicach – nad samą Białą, prawie jak nad Jordanem – budowano drewniany kościółek ku czci świętego Jana Chrzciciela.
Gerard David, to malarz niderlandzkiego Renesansu, autor wielu obrazów religijnych, zwłaszcza o tematyce biblijnej. Trudno znaleźć taki plenerowy malunek, na którym nie pojawiałyby się drzewa. Może to z tego powodu, iż był członkiem elitarnego Bractwa Matki Bożej Uschniętego Drzewa. Madonnę taką namalował mistrz Davida – Petrus Christus – zapewne jako ilustrację rzeźby Matki Boskiej z Dzieciątkiem, zawieszonej na jakim uschłym drzewie. Gerard podpatrywał go oraz pozostałych największych mistrzów ówczesnej sztuki niderlandzkiej; van Eycka, van der Goesa, Sint Jansa i Memlinga. Tego ostatniego zastąpił na stanowisku głównego malarza miasta Brugii. Wcześniej był także mistrzem, a następnie dziekanem malarskiej gildii św. Łukasza.
Tenże Gerard David uczynił malunek, prezentujący Chrzest Jezusa w Jordanie. To tryptyk. Na bocznych skrzydłach znajdują się fundatorzy – burmistrz z żoną i synem – oraz ich patronowie. Przez centralny panel płynie sobie Jordan. Jezus zdjął odzienie, które trzyma anioł a kapie. Wszedł w nurt po kolana w samej bieliźnie. Ręce złożył – tyle, że w dół, jakby pokazując, że zstąpił z nieba na ziemię. Przy lewym boku Jezusa przyklęknął Jan Chrzciciel. W prawą dłoń nabrał wody i polewa nią głowę Jezusa. Nad Jezusem unosi się gołębica Ducha Świętego. Powyżej z obłogu wychyla się Ojciec Niebieski w papieskiej tiarze na głowie. W tle widać inne sceny – Jana nauczającego tłumy i Jezusa objawiającego się uczniom.
Ów malunek – przynajmniej w zasadniczej strukturze – można znaleźć na antependium ołtarza głównego w Komorowicach. To także tryptyk. Jednak zamiast fundatorów w bocznych kwaterach umieszczono sceny narodzenia oraz ścięcia Jana Chrzciciela. Środkowa część zawiera dwóch anielskich strażników szat Jezusowych i rodzaj mostu lyb akweduktu w dość ubogim tle. Ale sylwetki Jezusa brodzącego w Jordanie i Jana z dłonią opływającą wodą są niemal przekalkowane z obrazu Gerarda Davida – ich wzajemnie ułożenie, postawy, gesty – zwłaszcza złożenie rąk Jezusa, poniekąd także fryzury i rysy twarzy. Spodnia szata Jana – zapewne z sierści wielbłądziej – jest na obu malunkach jednako brunatna. Tylko płaszcze są inne: Davidowy przypomina płaszcz, którym Jezusa przyodziano na pośmiewisko po biczowaniu, komorowicki – prześcieradło, którym Jezus się przepasał, by umyć nogi uczniom w Wieczerniku.
Czy zbieżność wizerunków jest zamierzona? Trudno rozstrzygnąć. Być może dokonany na początku XVI wieku – w tym samym czasie, co komorowicki obraz Świętej Rozmowy w głównym ołtarzu – zainspirował albo tkwił w pamięci rzemieślnika, który malował antependium dla Komorowic. W tutejszych kronikach odnotowano jedynie, że ołtarz ów wykonano w Katowicach na początku lat 40., a więc podczas okupacji niemieckiej. Jeszcze w czasie wojny zainstalowano go w Komorowicach. Choć na konsekrację trzeba było poczekać jeszcze dwie dekady.
