Namalowania siebie w takiej postaci jak Go widzi zażądał Jezus od siostry Faustyny Kowalskiej podczas widzenia w celi klasztoru w Płocku 22 lutego 1931 roku.
Zamysł ten przelał farbą na płótno Eugeniusz Kazimirowski, pracując nad wizerunkiem pod dyktando siostry Kowalskiej w Wilnie w pierwszej połowie 1934 roku. W następnym roku tydzień po Wielkanocy świat ujrzał obraz w jednym z okien Ostrej Bramy.
Obraz nie podobał się siostrze Faustynie.
– Nie w piękności farby ani pędzla jest wielkość tego obrazu, ale w łasce mojej – uspokoił ją Jezus podczas widzenia.
Nie tylko obraz powstał w Wilnie. Koronka do Bożego Miłosierdzia też. Jej tekst oraz instrukcję odmawiania Faustyna usłyszała w duszy 13 i 14 września 1935 roku.
Również podczas pobytu w Wilnie siostra Faustyna po raz pierwszy poruszyła w swoim Dzienniczku kwestię obchodzenia świętą Bożego Miłosierdzia w niedzielę wieńcząca oktawa Zmartwychwstania.
W Wilnie rozbłysło światło, które krakowskie Łagiewniki przekazały dalej.
